شبی مه گرفته
حرف هایی تلخ
از اعماق تنهایی ام
به تنهاییم پیله میکنم
می بافم ومی بافم ومی بافم
دوباره از هم میشکافم
چندمین پیله ایست که در نبودت بافته ام
امید من
تمامی دلخوشی های من
محال است بی تو پروانه شوم........
برچسب:
نویسنده: میلاد رضوانی